ก้อแค่ความฝัน
ไร้ซึ่งความรัก..ไร้ซึ่งความรู้สึก..ไร้ซึ่งกาลเวลา
ความงาม..ที่มองข้าม
"ผี" ห้องนอน..บรื๋อ
คืนนี้...(เหงา) ที่เดิม
เฟสโลชั่น...จงเจริญ
หนาวนี้ จะทนเหงาได้มั้ย?
ในที่สุด....รถไฟฟ้า
ขอนอนก่อนนะ...เหนี่อย
เด็ด..เพราะเรื่อง..มัน..ยาว
เหนื่อย.. ขอพักหน่อย..พุ่งเน้ค่อยเม้าท์
รอ..ฟ้าหลังฝน
อย่า..ร้องไห้
เมื่อความเหงา..มาเยือน
งานเข้า... ยาวเรย
ต้องไปคนเดียวรึนี่ T_T
หรือ..มันคือการบอกเลิก?
วันที่แสนจะธรรมดา
อ่อนแอ...อีกแร้ว
เสียงที่สะเทือนถึงหัวใจ
ณ เวลา ตีหนึ่ง หนึ่งนาที
ก้อแค่วันธรรมดาวันนึง
นอนกลิ้งไปมา
เหงาเหมือนเดิม
จุดที่เหงาที่สุด




เสียงที่สะเทือนถึงหัวใจ

...ทำงานเสร็จสิ้นไปอีกหนึ่งวัน...

เมื่อวานเราก็โดดงานซะงั้น... ไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ... แต่สงสัยเป็นผลพวงจากการนอนไม่หลับเมื่่อคืนก่อน

พอตอนเช้าตื่นขึ้นมา รู้สึกว่าไม่มีเรี่ยวแรงเรย ... แต่ถ้าวันนี้ไม่ฝืนไปคงโดนลูกน้องประนาม

เรานี่ช่างเป็นหัวหน้าที่ทำตัวอย่างไม่ดีเรย

แต่พอไปถึงที่ทำงาน ปรากฎว่า... ผจก. หัวหน้าเรา ลาหยุดซะงั้น

... เห้อ...นี่ถ้าพรุ่งเน้ไม่พาลูกน้องไปเลี้ยงหมูกะทะตามที่พูดไว้ คงโดนบ่นแน่ๆ เรย

ผจก. กับ ผช.ผจก.  2 คนนี้เป็นอะไรไป สับขาหลอกกันหยุดงานซะงั้น ... ^ ^

เสียงที่สะเทือนถึงหัวใจ

วันนี้อาการทางใจเริ่มดีขึ้นมากแร้ว มีคนมาเม้นท์หัยกำลังใจเราด้วยเมื่อวานด้วย

ไม่คิดหรอกนะ ว่าจะมีคนเข้ามาอ่านไดอารี่ที่เราอยากใช้เป็นที่ระบายเรื่องไร้สาระนี่

แต่ก้อขอบคุณมากเรย เพียงคำๆ เดียว "เป็นกำลังใจให้ครับ" ก้อทำให้รู้สึกเข้มแข็งมาได้บ้าง

... ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะครับ...

เสียงที่สะเทือนถึงหัวใจ

ตอนเย็นพอเลิกงานกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านแร้วก้อไปนั่งกินโกโก้ + อ่านนิตยสาร + ฟังเพลงในมือถือ (เหมือนทุกๆ วัน) ที่ร้านกาแฟ วาวี ข้าง BANK ซะหน่อย

....จะได้ไม่ต้องอยู่บ้านฟุ้งซ่านอีก....

แต่ฟ้าช่างแกล้ง...กำลังนั่งอ่านหนังสือเพลินๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนๆ นึงเดินผ่านหน้า

(ซึ่งก่อนหน้าก้อมีคนเดินผ่านมาตั้งเยอะ เราก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเรย)

แต่เหมือนกรรมจริงๆ พอเสียงนี้ใกล้เข้ามา เราดันเงยหน้ามอง

โอ๊ะ โครมเบ่อเร่ม.... เธอนั่นเอง... 

ใจเราเต้นแรงมาก ไม่รู้ทำไม มือสั่น ใจสั่น ไปหมด

ช่วงเวลานั้นเหมือนในมิวสิคเรย... ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่งกลายเป็นภาพช้าไปหมด

เพลง ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บ ที่ฟังเมื่อคืนก่อน ดังขึ้นมาในหัวทันที แร้วเค้าก้อเดินผ่านหน้าเราไป

.....T_T....

เหมือนเราเป็นเศษดิน อากาศธาตุ ไม่มีตัวตน..... บอกได้คำเดียวเรยว่า.... เจ็บ.....

ไม่นึกเรย คนที่เมื่อก่อนเคยรักกันมาก มีช่วงเวลาที่ดีต่อกัน

พอวันนี้ มันไม่เหลืออะไรให้อยู่ในความทรงจำกันอีกเรย....

เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ.....ทุกห้องในหัวใจ T_T

เสียงที่สะเทือนถึงหัวใจ

นี่คงเป็นเหตุผลนึงละมั้งที่เราอยากลาออกจากทำงานที่นี่ หรือไม่ก้อย้ายไปอยู่ที่อื่น

จะได้ไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีก... เห็นเค้ากับคนใหม่ทีไร มันก้อเจ็บทุกที....

เราก้อตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ว่าเราเจ็บเพราะอะไร

เพราะเรายังรักเค้าอยู่หรอ? ..... ไม่หรอก เพราะเราอิจฉาเค้าที่มีคนอื่นต่างหาก

เราจะไปเจ็บใจทำไม กับคนแบบนี้ .... โกหกได้แม้กระทั่งคนที่ (เคย) รักเค้ามากที่สุด

มันเป็นบาปกรรมอะไรของเรานะ ... ที่ทำให้ต้องทรมานแบบนี้ T_T

เลิกบ้า เลิกบอได้แร้ว แฮม

หยุดคิดเรื่องไร้สาระแบบนี้ได้แร้ว .... เราต้องผ่านไปให้ได้... แร้วต้องก้าวต่อไป

แต่ทำไม.... เวลานี้มันช่างเดินช้านักนะ

     Share

<< ณ เวลา ตีหนึ่ง หนึ่งนาทีอ่อนแอ...อีกแร้ว >>

Posted on Wed 21 Oct 2009 19:30

หุหุ ไม่รู้ว่าคุณได้อ่านที่กิ๊บเม้นไปยังนะค่ะ ตอนนี้กิ๊บก็เหงาเหมือนกัน ไม่รู้จะคุยกับใครดี ถ้าไม่รังเกียจ ขอคุยด้วยได้ไหมค่ะ ตอนนี้กิ๊บออนอยู่นะค่ะ
:D
gib   
Wed 14 Oct 2009 20:29 [2]
 

ดีค่ะ กิ๊บนะค่ะ อ่านไดคุณแล้วรู้สึกได้เลยว่า คุณคงเหงาจิงๆนะค่ะ ถ้าคุณไม่รู้จะคุยกับใคร คุณคุยกับกิ๊บได้นะค่ะ
ไม่รู้ว่าคุณเล่น msn รึป่าว ยังไงคุณก็แอดมาคุยกับกิ๊บได้นะค่ะ

baby_lovejung@hotmail.com

รออยู่นะค่ะ :D
gib   
Wed 14 Oct 2009 20:21 [1]
 


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh