ตื่นสาย..มาม่า..รีดผ้า..พลาดวาวี
รักแบบไหน?
เบื่อ+เหงา
...วัน ดีดี...
-จดหมายที่ไม่ได้ส่ง-
...ไร้จุดหมาย....
แก่งกระจาน..เปลี่ยนไป?
บร้า...แระ
ขี้เกียจอัพไดฯ อีกแระ
ไม่มีรมณ์...อัพไดฯ
…น้ำเต็มแก้ว...
บาด..ที่ใจ / เสรือก..อะไร / นอยด์โดมิโน
ฟ้าฝน...ไม่เป็นใจ
วันสำคัญ
เจ้าชายนิทรา
ชีวิตแบบไหนที่ต้องการ?
ก้อแค่ความฝัน
ไร้ซึ่งความรัก..ไร้ซึ่งความรู้สึก..ไร้ซึ่งกาลเวลา
ความงาม..ที่มองข้าม
"ผี" ห้องนอน..บรื๋อ
คืนนี้...(เหงา) ที่เดิม
เฟสโลชั่น...จงเจริญ
หนาวนี้ จะทนเหงาได้มั้ย?
ในที่สุด....รถไฟฟ้า
ขอนอนก่อนนะ...เหนี่อย
เด็ด..เพราะเรื่อง..มัน..ยาว
เหนื่อย.. ขอพักหน่อย..พุ่งเน้ค่อยเม้าท์
รอ..ฟ้าหลังฝน
อย่า..ร้องไห้
เมื่อความเหงา..มาเยือน
งานเข้า... ยาวเรย
ต้องไปคนเดียวรึนี่ T_T
หรือ..มันคือการบอกเลิก?
วันที่แสนจะธรรมดา
อ่อนแอ...อีกแร้ว
เสียงที่สะเทือนถึงหัวใจ
ณ เวลา ตีหนึ่ง หนึ่งนาที
ก้อแค่วันธรรมดาวันนึง
นอนกลิ้งไปมา




"ผี" ห้องนอน..บรื๋อ

 ผี ห้องนอน บรื๋อ

เมื่อคืนหลักจากเขียนไดฯ เสร็จ ก้อออกไปขับรถเล่น กินแม็คฯ สมความตั้งจัย +_+ 

ถึงร้านเกือบ 4 ทุ่ม คนเยอะแยะเรย...(แปลกจัง...ทุกทีไม่มีคนเน่นา)...ซื้อเสร็จก้อยก เฟนซ์ฟรายกับโค้ก (หรือแป๊ปซี่ว่ะ) ออกไปกินหน้าร้าน..อากาศกำลังดี โล่งๆ กว้างๆ ลมเย็นๆ นั่งดูรถวิ่งไปมา...ชอบจัง...เหงาได้จัย

ซักพักไม่ถึง 10 น. หันเข้ามาดูในร้าน...คนหายหมดเรย...บรื๋อ...ตะกี้ยังเยอะอยู่เรย....ไปไหนกันหมดเนี่ย

"ช่วยบอกได้ไหมเธอ..ก่อนเธอนั้นจะไป..เจ็บที่เธอทำไว้ต้องรักษามันยังไงกัน ช่วยบอกหัยรู้ที..จะได้รักษาทัน..เจ็บที่ไร้ร่องรอย ไม่มีแผล เจ็บแบบนี้ นี่คืออกหักใช่มั้ย ฉันไม่เข้าใจ".......เอ๊า... เสียงทอสับดัง...

อุ๊ เพื่อนเก่านี่เอง ไม่ได้คุยกันชาติเศษแระ ชี โทรมาก้อเอาแต่บ่นๆๆๆ ... สามีออกไปทำงาน+เที่ยว ยังไม่กลับ ต้องอยู่เลี้ยงลูกคนเดียว เบื่ออย่างโน้น อย่างเน้ ... ฟังจนหูชา เราเรยบอกอุ๊ไปว่า ... หรืออยากมาอยู่คนเดียวแบบเรามั้ยล่ะ... ได้ผล ชี บอกไม่เอาดีกว่า..เม้าท์เรื่องสามีกับลูกหัยฟังอีกพักใหญ่ ก้อวางสายไป ... เราก้อเพิ่งถึงบางอ้อตอนเน้เองว่า ที่ตะกี้แม็คฯ คนเยอะเค้าคงใช้เป็นที่นัดรวมตัวก่อนออกไปเที่ยวฮาโลวีนคืนเน้แหง๋ม...เห้อ มัยเราม่ะมีนัดแบบเน้มั่งน๊า - -

นั่งฟังเพลงในมือถือ...กิน...เหม่อ...จนเกือบจะเที่ยงคืน เรยขับรถกลับบ้าน...เปิดกระจกหัยลมตีหน้า เปิดเพลงทำมิวสิค....T_T ฟังเพลง "กอด" ของ NOS โหมันเศร้าได้จัย ....

"คำว่ารัก...รู้ดีว่าคงไม่พอ จะเหนี่ยวรั้งให้เธอกลับมาเหมือนเดิม เมื่อเธอต้องการเลือกเดินจากไป ก้อพอเข้าใจ พร้อมยอมปล่อยมือเธอ... แต่ก่อนที่คำว่าเรา จะกลายเป็นความรักเก่า อยากจะขอแค่เพียง .... กอดเธอได้ไหม ก่อนเธอจะทิ้งไป หัยมันซื้งถึงหัวใจ จนนาทีสุดท้าย เจ็บช้ำแค่ไหน แม้หัวใจจะทรมาน อุ่นในเธอนั้นยังช่วยบรรเทา...หัวใจฉัน"

โอ้ยยยย เส้าทุกคำ ตอกย้ำกันเข้าไป.....น้ำตาซึม T_T ... เจ็บจิงๆ..เออ ตายไปเรย...เออ.. เลิกเส้าได้แร้วแฮมเอ้ย

กลับมาถึงบ้านก้ออาบน้ำ..นอน...หมดไปอีกวันนึงแระนะ...แฮม

กลางดึกปวดฉี่ เรยลุกขึ้นมาจะเข้าห้องน้ำ....ตาปรือๆ ... อ๊ะ....เห้ย .... แสงไรวะอยู่ปลายเตียง (ห้องนอนเราปิดม่านหมด) แต่ไม่ใช่แสง...เหมือนเงาอะไรซักอย่างมากกว่า พอลืมตาชัดๆ ก้อหายไป .... บรื๋อ สงสัยสายตาม่ะดี หรือไม่ก้อคิดมากเรื่องที่แม่เล่าเมื่อวาน...ไม่มีไรหรอกม๊าง...เรยลุกไปฉี่เสร็จก้อกลับมานอนคลุมโปง ... หลับต่อ

 ผี ห้องนอน บรื๋อ

ตื่นเช้า... เอ้ยไม่เช้าดิ มานบ่ายโมงก่าแระ... แปรงฟัน อาบน้ำ เสร็จ..ต้มมาม่า 2 ห่อ พร้อมเนื้อกุ้งสำเร็จรูป... กินกันตายไปอีก 1 มื้อ กินเสร็จก้อนอนดู DVD เรื่อง Knowing ที่จะดูๆ หลายรอบแระ แต่ยังไม่ได้ดูซักทีจนมันออกจากโรงไปก่อน... สรุปเรื่องเน้ พระเอกตาย แต่ลูกพระเอกรอดไปอยู่ดาวดวงอื่น...เออดีเว้ย..ดูมาตั้งนาน พระเอกตาย...เห้อ หนังฝรั่งเนี่ยนัจบแบบแปลกๆ เดาไม่ค่อยถูกเรย พอดูจะจบ แม่ ก้อโทรมา..ถามว่า ฟื้นคืนชีพรึยังลงมากินข้าวได้แร้ว 555 ... ม่ะช่ายแดร็กคูล่านะแม่น๊า...ลงไปเจอแม่กิงข้าวอยู่แร้วกับพี่สะไภ้ พ่อนั่งดู TV ...

เมนูค่ำเน้... ข้าวเหนียว ไก่ย่าง ขนมจาก ลูกสละ .... จากตลาดน้ำดอนหวาย (อ้าวไปกันมาก้อม่ะชวน) ... ปล่อยเราอยู่บ้านคนเดียวอีกแระ...(แต่ชวนก้อไม่ไป..555) ... หม่ำๆ ไป เสด็จแม่ก้อเปิดเรื่องสนทนาตามประสา บทสนทนาบนโต๊ะกินข้าววันนี้ คือ........"ผีในห้องแฮม" O_O... บรื๋อ... แม่...จาคุยเรื่องนี้ทำมาย

แม่เล่าว่า เมื่อเช้าไปใส่บาตรมา แร้วก้ออุทิศส่วนกุศลหัยสิ่งที่เค้าเห็นแว๊ปๆ เมื่อวาน...พอใส่เสร็จก้อกรวดน้ำหัยเค้า..อีตอนเน้นะซิ..แม่บอกว่า ขนลุกซู่เรย ตั้งแต่แขนถึงหัว ... สงสัยเค้าจะได้รับแร้ว (หูยยย พิมพ์ไปขนลุกไป) ... แถมมาบอกอีกว่า เพื่อนแม่เคยมานอนเล่นที่ห้องนอนของเราตอนที่เราไม่อยู่ (อ้าว...ม่ะเคยรู้เรย) แร้วเค้าก้อเป็นลม..จนแม่ต้องโทรเรียกลูกเพื่อนแม่มารับกลับบ้าน...เหตุผลการเป็นลมไม่เป็นที่แน่ชัด (เพราะเพื่อนแม่ไม่พูด) แต่ที่รู้ๆ ตั้งแต่วันนั้นเค้าไม่เหยียบบ้านเราอีกเรย... คราวเน้ พี่สะไภ้ สมทบ.... ว่าพี่ชายเรา (ก้อสามีเค้านั่นแหละ) เคยมานอนเล่นที่ห้องรับแขกของเราตอนกลางคืน (อ้าว.. อีกแระ..เข้ามาตอนที่เราไม่อยู่อีกแระ) เค้าเห็นคนเดินผ่านหน้าต่างห้องรับแขกไป...ห้องรับแขกของเราเนี่ยนะ มีคนเดินผ่าน...โอ้ย...จาบร้าตาย ห้องเนี่ยมานอยู่ชั้น 2  น๊า... ถ้าอยู่ชั้นล่างละไม่ว่าเรย....สรุป ตั้งแต่วันนั้นเพ่เราก้อไม่เข้ามานอนเล่นห้องเราอีกเหมือนกัน..... ตาย ตาย ตาย... เล่ากันอย่างเมามันส์มากบนโต๊ะอาหาร... เจ้าของห้องนี่ซิคัฟ...+_+ นั่งฟังตาปริบๆ ... โหยย.. ถ้าเราเล่าเรื่องเมื่อคืนที่เราเห็นคัยเค้าฟัง...สงสัย คงมันส์กันเข้าไปอีก.... เรยนั่งเงียบๆ ดีก่า.... จริงๆ ยังมีเรื่องที่ยังไม่มีคัยรู้อีกเยอะ...เรื่องนึง (ในหลายๆ เรื่อง) คือ เราเคยวางเตียงนอนตรงจุดที่เค้าชอบเดินผ่าน เอ้ย ลอยผ่านดิ... เอ้ย หรือ แว๊ปๆ ผ่านดีนะ...เออ อันไหนก้อเหมือนกันแหละ... (ซึ่งตอนนั้นยังไม่เคยเห็นเค้าผ่าน) ผลปรากฎว่า นอนไม่ได้เรย..คือมันเหมือนมีคนมาทับบนตัว อึดอัด หายใจไม่ออก นอนดิ้นไปมาทั้งคืน... พอคืนที่ 2 ก็เป็นอีก..เรยต้องวางเตียงใหม่... คราวเน้ ไม่เป็นแร้ว... ค่อยยังชั่วหน่อย...สงสัยเราไปขวางที่เค้า...ถ้าต่างคนต่างอยู่...เราไม่ยุ่งกับเค้า...เค้าไม่ยุ่งกับเรา... ก้อคงไม่มีอะไร...เค้าคงคงคอยดูแลรักษาเรา...เพราะคนแปลกๆ (ที่ไม่ใช่เรา) เข้ามาห้องเราทีไร ไม่ว่าจะเป็นห้องรับแขก หรือ ห้องนอน.... เป็นเรื่องทุกคนเรย

 ผี ห้องนอน บรื๋อ

พอกินข้าวจบเรื่องบนโต๊ะอาหารเสร็จ ก้อขี่สกู๊ดเตอร์ออกไปคืน DVD ที่ เท็ดซึย่า ... กลับบ้าน อาบน้ำ แร้วก้อมาเขียนไดฯ ^^ พอดูวันที่ที่เขียน...เอ้า เข้าเดือนพ.ย. แร้วหรอเนี่ย พุ่งเน้ก้อวันลอยกระทงแร้วซินะ ... คงนอนอยู่บ้านเหมือนเดิม ไม่ได้ไปลงไปลอยกะเค้ามาชาติเศษแระ...เห้อ.. ไม่เคยรู้รสชาติของการลอยกะทงกับแฟนเรยว่ามันเป็นยังไง... เพราะตอนที่มีเนทอยู่ก้อไม่ได้เคยไปลอย .... ปีๆ นึง ผ่านไปไวเหมือนโกหก.. เลิกกับ เนท มาได้ปีนึงแระหรอเนี่ย... เหมือนเรื่องทุกอย่างมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง...

เมื่อวานนี้ ที่เค้าบอกเลิกกับเรา T_T

     Share

<< คืนนี้...(เหงา) ที่เดิมความงาม..ที่มองข้าม >>

Posted on Sun 1 Nov 2009 22:05

อ่านแรก ๆ ก็อินไปกันเพลงเหมือนกัน เวลาไม่มีคนข้างๆกายเนี่ย เปิดเพลงไหนมันก็โดนทั้งนั้นเลยเน๊อะ

ที่บ้านมีน้องกุ๊ก ๆ กู๋ ด้วยหรอ แอบน่ากลัวนะเนี่ย บรื๋ออออออออ

อะไรที่มันผ่านมาแล้วเข้าใจนะว่าไม่มีใครลืมได้หรอก แต่ก็อยากจะบอกว่า จำได้ แต่อย่า จับจด นะจ๊ะ

เรื่องแบบนี้เราก็เคยเป็น มันต้องใช้เวลารักษา เหงาบ้าง อะไรบ้าง ก็เท่านั้น

เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น เน๊อะๆๆๆ ^^

ปล. วันนี้ทำงาน ขี้เกียจตื่นมากมาย เฮ้อ....ง่วงตั้งแต่ตื่นแล้วเนี่ย อิอิ
minememo   
Mon 2 Nov 2009 8:58 [2]

บรื๋อๆ น่ากลัวจะโดนผีอำเนอะ

เรื่่องร้ายๆ ที่ทำร้ายจิตใจแม้จะผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังรู้สึกว่ามันเกิดขึ้นเมื่อวานเนอะ
beehoneybee   
Sun 1 Nov 2009 23:57 [1]


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh