การเดินทางที่แสนพิเศษ2
การเดินทางที่แสนพิเศษ1
...กรูจะ เอ๋อ ไปถึงไหนฟร่ะ...
“สัมมนา พัทยา ฮาเฮ”
ไปถอย D90 มาเรียบร้อย
...เบื่อ...
....หมดรมณ์....
หัวหน้า..จะหาแฟนหัย?
ตื่นสาย..มาม่า..รีดผ้า..พลาดวาวี
รักแบบไหน?
เบื่อ+เหงา
...วัน ดีดี...
-จดหมายที่ไม่ได้ส่ง-
...ไร้จุดหมาย....
แก่งกระจาน..เปลี่ยนไป?
บร้า...แระ
ขี้เกียจอัพไดฯ อีกแระ
ไม่มีรมณ์...อัพไดฯ
…น้ำเต็มแก้ว...
บาด..ที่ใจ / เสรือก..อะไร / นอยด์โดมิโน
ฟ้าฝน...ไม่เป็นใจ
วันสำคัญ
เจ้าชายนิทรา
ชีวิตแบบไหนที่ต้องการ?
ก้อแค่ความฝัน
ไร้ซึ่งความรัก..ไร้ซึ่งความรู้สึก..ไร้ซึ่งกาลเวลา
ความงาม..ที่มองข้าม
"ผี" ห้องนอน..บรื๋อ
คืนนี้...(เหงา) ที่เดิม
เฟสโลชั่น...จงเจริญ
หนาวนี้ จะทนเหงาได้มั้ย?
ในที่สุด....รถไฟฟ้า
ขอนอนก่อนนะ...เหนี่อย
เด็ด..เพราะเรื่อง..มัน..ยาว
เหนื่อย.. ขอพักหน่อย..พุ่งเน้ค่อยเม้าท์
รอ..ฟ้าหลังฝน
อย่า..ร้องไห้
เมื่อความเหงา..มาเยือน
งานเข้า... ยาวเรย




บาด..ที่ใจ / เสรือก..อะไร / นอยด์โดมิโน

บาด ที่ใจ / เสรือก อะไร / นอยด์ ดมิ น

 

เช้าวันนี้ดูเหมือนเป็นวันทำงานที่แสนจะธรรมดาวันนึง

....แต่......

ด้วยเพราะความที่ตื่นเช้ากว่าปกติ...เรยไปถึง BANK เร็วกว่าปกติ....จนได้เรื่อง....

 

พอจอดรถข้าง BANK เสร็จ กำลังเดินเข้าไปในตึก...เปิดประตูปุ๊ป .... ก้อเจอ เนท พอดี...+_+  ทำไมนะ หนี้ไม่พ้นกันซักที....แร้วเราก้อเดินสวนกัน.....ฉับ......เวลาช่วงเสี้ยววินาที .... ที่บาดลึกเสียวแปร๊บเหมือนคมมีดกรีดในใจ.......

 

*_* เจ็บ........แปร๊บ *_*

 

แปลกเนอะ คนที่เคยรักกัน ตอนนี้เดินผ่านกันเหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน เป็นเพียงแค่เศษฝุ่นในสายลม .....

เจ็บนะ....ถึงแม้จะไม่แสดงอะไรให้เห็น แต่เพียงเสี้ยววินาทีนั้น....มันรู้สึกได้ในใจ

 

ขึ้นมาที่ Floor  แอร์เย็นมาก... จนมือชาเรย...(ชาจริงๆ) หรือที่มันชา เพราะเรื่องตะกี้นะ....ซักพัก รอให้เก้าโมงกว่าหน่อย (ลงไปจะได้ไม่ต้องสวนกันอีกรอบ) ค่อยเดินลงมาซื้อกาแฟ ขนมปังไส้กรอก แร้วก้อดอกไม้สำหรับไหว้พระพรหมที่ศาล กับ พระที่โต๊ะทำงาน... นั่งเขียนใบลาย้อนหลังที่ลาหยุดไปเมื่อวันศุกร์ให้ ผจก. เซ็น.... นั่งอ่าน+เซ็นงานอีก 2-3 อัน... ฟังลูกน้อง 2 คนมาบรรยายสรุปงาน และ สรุปมติที่ประชุม เมื่อวันศุกร์ตอนที่เรา (โดดงาน).... เปิดเนตตอบเมลลูกค้า...พอเริ่มลงมือตรวจ case ไปได้หน่อยก้อเที่ยงอีกแระ....เห้อ รู้สึกว่า ยังไม่ได้ทำอะไรเรย

 

รอเวลาอีก 15 น. บ่ายโมง ก้อลงลิฟท์จากชั้น 23 มากินข้าวที่ แคนทีน คนเดียวเหมือนเดิม...อ๊ะ ลืมถอดสูท...เออ ถึงข้างล้างแระ...ช่างมัน...ซื้อข้าวเสร็จนั่งกินไป เหงื่อตกไป...มันวันนี้ไม่มีลมเรยฟร่ะ...ร้อนชิบหาย...แถมกับข้าวก้อม่ะอร่อย ตักราดๆ เทกองรวมๆ กันยังกับหัยข้าวหมูกิน... เห้อ...รมณ์เสียเว้ย ... ไม่กง ไม่กินมันแระ....ไปซื้อโอวันตินเย็น มานั่งกินสงบสติอารมณ์...หมดแก้ว แร้วค่อยเดินขึ้น...ไปลุยงานต่อ.....เผลอแป๊ปเดียวก้อห้าโมงอีกแระ

 

พอห้าโมงปุ๊ป ผช.ผจก. ที่นั่งข้างเราอีกคน...เก็บของกลับบ้าน...เราได้แต่มองตาปริบๆ ด้วยความอิจฉา...งานป๋มยังม่ะเสร็จ +_+ .... กว่าเราจะได้ออกจาก BANK ก้อหกโมงกว่า ลงลิฟท์ เดินไปข้าง BANK เพื่อจะขี่รถแว๊น เอ้ย รถสกู๊ดเตอร์คันเก่งกลับบ้าน ... ปรากฎว่ามีพนักงาน BANK ผู้หญิงคนนึง ขับรถผ่านเราไปแร้วหันมามองด้วยสายตา.....หึ หึ.....เหยียดหยามสุดๆ ....ประหนึ่งว่า ....อุ้ย....กระจอก.... สายตาแบบนี้ ทำให้เรานึกถึงเรื่องสมัยก่อน....ที่มีคนมองแร้วหัวเราะเยาะเราตอนที่ขี่จักรยานมาทำงานได้เรย

 

บาด ที่ใจ / เสรือก อะไร / นอยด์ ดมิ น

 

จำได้ว่าเช้าวันนั้น เราขี่จักรยานเข้าประตู BANK มีพวกพนักงาน BANK กำลังเดินกันอยู่ 4-5 คน พอเห็นเรา..... ก้อมองแร้วคุยกันหัวเราะกันคิกคัก......พอเอาจักรยานจอด....จนเค้าเดินมาถึง ....  แมร่งยังมองแร้วก้อยังขำอยู่อีก....เราก้อเอาเรย....ถามว่า

 

.....มีปัญหาไรไม่ทราบน้อง.....

 

555 วงแตก....นึกว่าเราจะไม่พูดหรอ....ฝันไปเหอะ เป็นผู้หญิงกรูก้อม่ะเว้นนะเฟ้ย.......บางคนก้อชอบมาพูดกระแนะกระแหน๋....เช่น มาถามว่า...แฮม ยังขี่จักรยานมาทำงานหรอ...พอพูดจบแร้วแมร่งก้อหัวเราะ

 

(คิดในใจ  >> เสรือก...อะไรกรูจะมาทำงานยังไง แร้วมันหนักหัวพวก...มรึง...ตรงหนายว่ะ..... คิดแร้วแมร่ง)

 

....แต่เราพูดออกไปว่า.... เออ...เดี๋ยวนี้ผมขี่รถสกู๊ตเตอร์มาครับ...บังเอิญบ้านอยู่ใกล้น่ะครับ...คือบ้านผมอยู่หลัง BANK ใน ซ.ราชครู นี่เอง คือเป็นถิ่นที่พวกผู้ดีเค้าอยู่กันน่ะ.....555 ได้ผล...แมร่งเงียบเรย...สม

 

จิงๆ เราก้อค้นหาวิธีการเดินทางมาที่ทำงานทุกวิธีแระ

- ขับรถ จอดใน BANK (รถติดชิบหาย แถมถูกตัดเงินเดือนเป็นค่าที่จอดอีกพันนึง)

- ขับรถ จอดซอยหลัง BANK (รถยังคงติดชิบหาย แถมรถจอดตากแดด)

- ขี่จักรยาน (ได้เหงื่อ....แต่เหงื่อตอนเช้าเนี่ย ไม่ไหวนะ... ร้อน)

- ขึ้นมอไซด์รับจ้าง (ที่ทำงานก้ออยู่ปากซอย ไปแค่เนี้ยเอาตั้ง 15 บ. ไปกลับวันละ 30 บ. แพงไปมั้ย)

- ติดรถมากับพี่สาว (ขี้เกียจตื่นเช้ามานั่งเปิด Floor ที่ทำงาน)

สรุป....แต่น แต่น แต๊น.... ซื้อ สกู๊ดเตอร์ มือสอง ของเด็กมหาลัยมาใช้ .... 555...แค่หกพันบาท...คุ้มโคตรๆ ทำไมกรูม่ะคิดได้ตั้งนานแระว๊า ....น้ำมันเติมร้อยนึงวิ่งได้เป็นชาติ แถมขี่ไปไหนมาไหนก้อได้ ลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยไปโผล่ได้ถึงนู้น.....อนุสาวรีย์ชัยฯ .... ใบขับขี่ก้อไม่ต้องทำ...ภาษีก้อไม่ต้องเสีย ประกันภัยก้อไม่ต้องมี.....รถก้อไม่ต้องกัวหาย...โอ้ย คุ้มค่ามาก 555

 

......เอ๊า......เลยมาซะไกล ....กลับไปเรื่องพนักงาน BANK ที่ขับรถชายตามองตะกี้ต่อ.....แค้นม่ะหาย....พอเราขี่รถออกไปทางกลับบ้านประตูหลัง BANK .... เจอรถคันตะกี้ จอดอยู่ตรงป้อมยาม....อ่อ ไม่ใช่ยามไม่หัยออกหรอก....แต่รถมันติดสะสม...ขยับไปไหนไม่ได้ 555 ....เราขี่ลัดเลาะ ค่อยๆ ผ่านรถคันนั้นไป (คิดในใจ >>> สมน้ำหน้า.... 555) รอไปเหอะ...ลองติดขนาดนี้ ... ยาว)  ... ซอยบ้านเราเน้ รถมันติดดีจิงๆ ... คงเพราะใช้เป็นทางลัดทะลุ  ถ.พหลโยธิน กับ ถ.พระรามที่ 6 ได้ละมั้ง แถมมีจุดขึ้นทางด่วนด้วย... มีกระทรวงการคลัง กับ กรมประชาสัมพันธ์ อีก...ปฏิวัติทีไร...ได้เห็นรถถังวิ่งหน้าบ้านทุกทีซิ....เห้อ

 

บาด ที่ใจ / เสรือก อะไร / นอยด์ ดมิ น

 

ไม่ถึง 2 น. จากที่ทำงานก้อมาถึงบ้านด้วยอาการอารมณ์ บ่ จอย... หลายเรื่อง .... เรื่องงานเอย.... เรื่องคนที่เคยรัก (ที่ต้องทนเห็นหน้ากันอยู่) เอย....เรื่องสายตาจากรถคันตะกี้เอย.....แต่ บทสรุปน่าจะเป็นเรื่องที่โดนบาดไปเมื่อเช้ามากกว่า...วันนี้เรยเห็นอะไรขวางหูขวางตาไปหมด.....

 

เดินดุ่มๆ ขึ้นห้อง.... เปลี่ยนชุด ล้างหน้า .....ล้มตัวนอนที่โซฟาในห้องนั่งเล่น เปิดเพลงอกหักทำมิวสิค.....T_T....คิดเรื่องแฟนเก่าฟุ้งซ่านอยู่ซักพักใหญ่.... ก้อโทรไปหาพี่อั้มที่อยู่ ธ.กรุงไทย เพื่อคอนเฟริมจำนวนคนที่จะไปแก่งกระจานอาทิตย์เน้.... ตอนแรกกลุ่มพี่เค้าจะไปกัน 6 คน...BUT NOW เหลือ 2 คน.... โห่เพ่ ... จะไปกันอยู่มั้ยเนี่ย...เป็นแบบนี้ทุกที...ตอนแรกบอกอยากไปอย่างโน้นอย่างเน้....พอใกล้ถึงเวลาไปจริงๆ ก้ออ้างโน่น อ้างนี่...สารพัดเหตุผล.... พอคนนึงไม่ไป ทีนี้ก้อเกิดอาการ

 

“นอยด์โดมิโน่”

 

.... คืออาการที่คนนึงไม่ไป อีกคนก้อเรยพาลไม่ไปต่อๆ กัน...ตัวติดไงเป็นแฝดสยามหรือไงห๊ะ.....เราอยากบอกพี่เค้าไปจิงๆ ว่า...เอาเง้มั้ยพี่....พวกพี่ไม่ต้องไปกันหรอก.... ผมหน่ะ...จะไปคนเดียว (แต่ไม่กล้าพูดกลัวเสียน้ำใจ) คราวหน้าเก็บเงินล่วงหน้าเรยดีก่า...ไม่ไปก้อช่าง เพราะมีตังค์เติมน้ำมันรถแร้ว 555

 

สงสัย Trip หน้าไปคนเดียวเหมือนเดิมดีกว่า....ไม่วุ่นวายดี....

     Share

<< ฟ้าฝน...ไม่เป็นใจ…น้ำเต็มแก้ว... >>

Posted on Tue 10 Nov 2009 0:40


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh